Lichamelijk Onderzoek/Keuring als proefpersoon (CHDR)

Hallo, mijn geheim is dat ik een lichamelijk onderzoek, zoals vroeger bij de schooldokter, altijd enorm spannend en stiekem ook opwindend heb gevonden. Om die spanning nog eens mee te maken, heb ik mij maanden geleden vrijwillig als proefpersoon voor medisch onderzoek opgegeven. Ik wil hier graag mijn ervaring met dat lichamelijk onderzoek delen en misschien gelijkgestemden vinden.

Ter voorbereiding op de keuring had ik de website van het CHDR en de informatiebrief goed gelezen. Daarin stond dat je gemakkelijke kleding moest dragen en je voor het lichamelijk onderzoek tot op je ondergoed moest uitkleden. Ik vroeg me af wat ik het beste kon aantrekken: een boxer of een witte slip. Uiteindelijk koos ik voor die laatste. Dat leek me ergens spannender, al vroeg ik me ook af of mijn keuze niet zou opvallen.

Na lang wachten bij de receptie en een kort gesprek over het toestemmingsformulier haalde een assistente me op. Ze bracht me naar een aparte onderzoekskamer met een bureau, onderzoekstafel en een gecombineerd meetapparaat voor lengte en gewicht. Nadat ze mijn naam en geboortedatum had gecontroleerd, vertelde ze dat ik me voor de meting tot op mijn ondergoed moest uitkleden. Mijn sokken mocht ik aanhouden.

Ik trok mijn schoenen, broek en shirt uit en stond even later alleen in mijn witte slip en sokken. De assistente instrueerde me op het meetapparaat te gaan staan, met mijn hielen en rug tegen de achterkant. Ze controleerde mijn houding en las de waarden af: 1,81 meter en 72,3 kilo. Het duurde hooguit tien seconden.

Daarna zei ze dat ik me meteen weer mocht aankleden. 'Weer aankleden?' vroeg ik verbaasd. Ze bevestigde het. Zo snel als ik me had moeten uitkleden, mocht ik mijn kleding alweer aantrekken.

Vervolgens moest ik volledig gekleed op de onderzoekstafel gaan liggen voor de bloeddrukmeting. Na een proefmeting vroeg ze me vijf minuten rustig te blijven liggen en verliet ze de kamer. Toen ze terugkwam, deed ze de daadwerkelijke meting. Daarna gaf ze me een potje om op het toilet urine op te vangen. Ik zette het gevulde potje op het tafeltje in de gang en ging terug naar de receptie.

Ruim een halfuur later riep de arts me binnen. Het was een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd. Eerst stelde ze ongeveer een kwartier vragen over mijn medische voorgeschiedenis, medicijngebruik, operaties, familiegeschiedenis, reizen en allergieën. Ook vroeg ze naar reacties op pleisters, latex en jodium. Ze noteerde mijn antwoorden op een tablet.

Toen kondigde ze het lichamelijk onderzoek aan. 'Kleed je maar even helemaal uit. Je onderbroek mag je aanhouden.'

Ze keek toe terwijl ik mijn schoenen en broek uittrok en pakte ondertussen latex handschoenen. Ik trok ook mijn shirt uit en legde mijn kleding op de stoel. In mijn witte slip bleef ik even naast het bureau staan. De arts trok haar handschoenen aan en vroeg me op de rand van de onderzoekstafel te gaan zitten.

Ze begon met mijn ogen. Met een lampje scheen ze in mijn ogen terwijl ik verschillende kanten op keek. Daarna onderzocht ze mijn keel en controleerde ze met haar vingers de lymfeklieren in mijn hals. Vervolgens luisterde ze met haar stethoscoop naar mijn hart en longen. Ze voelde mijn pols, luisterde op verschillende plaatsen op mijn borst en rug en vroeg me diep in en uit te ademen.

Daarna testte ze mijn spierkracht. Ik moest mijn armen aanspannen en mijn vuisten ballen, terwijl zij aan mijn armen trok en ik weerstand bood. Ook duwde ze tegen mijn hoofd, dat ik recht moest houden. Vervolgens liep ze achter me langs en probeerde ze mijn schouders omlaag te duwen terwijl ik ze optrok. Tot slot moest ik met beide handen in haar vingers knijpen.

Bij het reflexonderzoek tikte ze met een reflexhamer rond mijn ellebogen, polsen, knieën en enkels. Voor de tests aan mijn benen moest ik mijn handen in elkaar haken en mijn armen uit elkaar trekken. Terwijl ik die spanning vasthield, tikte ze op verschillende plaatsen. Soms reageerden mijn benen onwillekeurig.

Daarna vroeg ze me op mijn rug te gaan liggen. Ze voelde aan de binnenkant van mijn enkel mijn polsslag en streek met een scherp voorwerp over mijn voetzool. Vervolgens testte ze mijn gevoel met twee wattenstokjes, elk met een zachte en een scherpe punt. Met gesloten ogen voelde ik hoe ze links en rechts tegelijk verschillende plekken aanraakte. Soms voelde het aan beide kanten hetzelfde, soms wisselde ze de scherpe en zachte kant af. Ik moest aangeven of de aanrakingen gelijk of verschillend waren. Ze herhaalde dit op mijn hoofd, hals, armen, romp, benen en voeten.

Daarna moest ik naast de onderzoekstafel gaan staan. De koude vloer voelde ik onder mijn blote voeten. Dat kleine detail maakte me extra bewust van het feit dat ik daar alleen in mijn slip stond terwijl de arts haar onderzoek voortzette.

Ik moest mijn voeten tegen elkaar zetten, mijn armen voor mijn borst kruisen en mijn ogen sluiten. Daarna stak ik mijn armen recht vooruit, eerst met de handpalmen naar beneden en vervolgens naar boven. Met gesloten ogen bracht ik om en om mijn wijsvinger naar mijn neus. Vervolgens moest ik heen en weer lopen, eerst gewoon, daarna op mijn tenen en hakken. Als laatste liep ik voet voor voet als een koordanser, terwijl de arts mijn bewegingen nauwkeurig volgde.

Tot slot moest ik opnieuw op mijn rug gaan liggen. Ze vroeg me mijn hiel over het scheenbeen van mijn andere been te bewegen, met mijn knie naar buiten gedraaid. Tijdens die beweging voelde ik hoe mijn slip bij mijn liezen openweek. Ik werd me ongemakkelijk bewust van de inkijk die de arts vanuit haar positie moest hebben.

Daarna tilde ze mijn gestrekte been aan mijn kuit omhoog en vroeg of dat pijn deed. Vervolgens liet ze het zakken, boog mijn knie en bracht die richting mijn borst. Daarna bewoog ze mijn gebogen been naar buiten. Juist bij die beweging werd ik me opnieuw sterk bewust van mijn ondergoed. Door de stand van mijn been bood mijn slip nog maar beperkte bedekking. Terwijl de arts de beweging controleerde, lag ik op mijn rug en realiseerde ik me hoe weinig er op dat moment aan mijn lichaam aan haar zicht onttrokken was.

Ze liet mijn been voorzichtig zakken en noteerde de laatste bevindingen op haar tablet. 'Dat was het lichamelijk onderzoek. Je mag je weer aankleden.'

Ik kwam overeind, liep naar de stoel en trok mijn kleding aan. Daarna nam ik weer tegenover haar plaats. Ze vertelde dat de keuring was afgerond en dat ik binnen enkele werkdagen bericht zou krijgen over de uitslag en of ik was goedgekeurd voor deelname aan het onderzoek.

Ik bedankte haar en verliet de kamer. Na de laatste formaliteiten bij de receptie liep ik naar buiten. Pas toen besefte ik goed hoe bijzonder ik deze ochtend had gevonden. Vooral de twee momenten waarop ik me tot op mijn ondergoed had moeten uitkleden, bleven me bij.

Het eerste moment was onverwacht en merkwaardig kort geweest: binnen enkele seconden stond ik in mijn witte slip voor de assistente, om vrijwel meteen daarna alweer mijn kleding aan te mogen trekken. Het tweede moment was heel anders. Tijdens het lichamelijk onderzoek had ik veel langer in mijn ondergoed tegenover de arts gezeten en gelegen. De spanning die ik vooraf had gevoeld bij de gedachte dat ik me voor een arts zou uitkleden en vervolgens lichamelijk onderzocht zou worden, was behoorlijk intens geweest. Vooral de momenten waarop ik me extra bewust werd van mijn beperkte bedekking, zijn me bijgebleven.

Ik moet bekennen dat deze keuring een ervaring was die ik niet snel zal vergeten.