Win-win
De student (19) uit Senegal is sinds een week terug, terug van zijn thuisland om verder te gaan met zijn studie. Mijn vrouw (76) is blij, zeer blij met onze kostganger. Ze brengt, nu hij na 2 maanden weer terug is, weer meer uren in haar slaapkamer met hem door. Ze heeft wat in te halen zegt ze. En de jongen schijnt over een eindeloze energie te beschikken als ik het zo begrijpen en horen kan aan de kreten van mijn vrouw.
Ik (69) laat het maar, ben door gezondheidsredenen niet meer in staat (of het moet oraal zijn, wat ik de afgelopen twee maanden veelvuldig bij haar heb moeten doen) haar te bevredigen zoals zij het verlangd. De oplossing om een Afrikaanse student een kamer aan te bieden was wat wij overeengekomen waren om haar tevreden te houden. Ze had al gedreigd van me weg te gaan omdat ik haar niet meer tegemoet kon komen. Ik voel me te oud om nog te gaan scheiden er zal er financieel ook zwaar op achteruit gaan. Ik accepteer het maar.
Nu hij weer terug is heeft ze mij gisteren gezegd dat ik beter maar met de student van slaapkamer kan ruilen. ‘Dan heb je jouw eigen ruimte. Helemaal voor jou en je muziek.’ zegt ze. En ik begrijp het, zij wil de student ook voor de nachten bij haar hebben.
En nu zit ik hier, alleen in de huiskamer, ik heb de muziek op mijn koptelefoon maar harder gezet om de kreten van mijn vrouw niet voortdurend te hoeven horen.
Ik begrijp die jongen (aardige, beleefde jongen) niet helemaal, hoewel gespierd is hij is tamelijk smal en ik denk dat mijn vrouw met haar 120+ kilo wel twee keer zo zwaar als hij is. En daarbij is zij bijna vier keer zou oud als hem. Die jeugd is soms onbegrijpelijk. Maar als ze vanavond allebei hier voor het avondeten aan tafel zitten zie ik twee blije gezichten. Mijn vrouw is sinds de student terug is ook veel liever voor mij. Win-win, denk ik maar.
Mvrgr.