De stoornis of my WIFE

Beste lezers,

Ben jaren geleden de liefde van mijn leven tegen het lijf gelopen.

Wat een lekker ding op het eerste gezicht met prachtige blauwe ogen. Later ....feitelijk al snel dacht ik wat een lul en duivel! Lief, aardig, behulpzaam, attent. Voldeed aan alle vinkjes wat je ook maar wensen kan. Had bijna nog nooit iemand zo lief gehad zo een euforisch gevoel samengevat.

Wellicht voel je het al aankomen wat eerst zo perfect leek bleek later mijn grootste nachtmerrie. Zo geduldig en bedachtzaam als die was werd al gauw verstikkend. Mocht nooit ergens alleen naar toe. Alles moest ik mededelen en verantwoorden. Door mijn roze wolk waar ik mij op begaf was ik verblind maar later drong het tot mij door dat dit geen liefde is. Het voelde als of die elke dag stiekem een grafkuil voor mij aan het graven was om mij de dood in te jagen. Ook leek die ervan genieten. Anderen noemen het een creativiteit en gezelligheids mindmeter. Ik bekroonde die als hanibal sexmaniak destroier. Waar je zeker niet "romantisch " mee onder de "DOUCHE" wil staan laat staan een hapje dineren. Er komt geen zinnig woord uit alleen oude troep over exen die die verslonden had en van genoot om mee te koop te lopen ennde pijn die ze hadden. Als of die het nodig vond een dagboek voor te lezen van diens avonturen met diens exen en die een schoonheidsprijs verdiende.

Zo kan ik 12 boeken schrijven van de hel die ik heb overleefd. Wie dacht dat die mijn kapot kon maken is zelf dieptriest. Het zal nooit lukken. Integendeel zal men spijt betreuren voor diens narigheid.

Wie heeft er ook zo een partner met deze stoornis?